Logo levensportretten

Amsterdam, april 2012

Beste mensen,

Laatst zat ik ter voorbereiding op een voordracht over Levensportretten in mijn tuin in de zon. Hoe zou ik dit keer uitleggen wat een Levensportret is? Al nadenkend keek ik naar het schuurtje achter in de tuin.

In dat schuurtje had ik iets ontdekt. Sinds vorig jaar stond er een emmer met uitgebloeide bollen die ik opnieuw had willen planten. Maar ik verloor de emmer uit het oog, de bollen werden niet geplant. Totdat de emmer uit eigen beweging mijn aandacht trok. Omdat er ineens iets uitstak. Zonder water en met nauwelijks licht, was een aantal bollen toch uitgelopen. Van die ontdekking werd ik blij. Ik beschouw het als een teken van ultieme levenskunst en levenskracht : Terwijl condities niet optimaal zijn, toch gewoon gaan groeien. Omdat je niet anders kunt.

Ineens zag ik de parallel met de Levensportretten. Iedere geportretteerde heeft mij deelgenoot gemaakt van zijn of haar leven, van lastige omstandigheden, van moeilijkheden die overwonnen moesten worden, maar ook van dromen, van belangrijke en kostbare lessen die geleerd werden, en van zaken die het leven zinvol en gelukkig maken.
Meer en meer realiseer ik me dat elk Levensportret prachtige, indrukwekkende, en ontroerende verhalen bevat. Verhalen die inspireren.
In essentie gaat dus ook elk Levensportret over levenskunst en levenskracht.

Quotes van de maand:

Balsem voor de ziel
'Geen seconde heb ik getwijfeld of jij op schrift zou kunnen zetten wat ik oorspronkelijk met een
portretfoto wilde realiseren; iemand bewaren zoals hij is, inclusief de trekjes, het kenmerkende en de
eigenaardigheden.
Over de Levensportretten die je leverde, was ik zo tevreden dat ik opdracht gaf tot een derde portret. Bij dat portret dacht ik: Ik weet niet of het lukt maar áls iemand het kan, dan ben jij het. Gewoon omdat je echt geïnteresseerd bent en het vermogen hebt om iemand te nemen zoals hij of zij is. Dat jij ziet en wil zien, dat opent mensen.
Het Levensportret van mijn dierbaren heeft zichtbaar gemaakt wat ik eigenlijk wel wist maar nooit echt gezien had. Niet alleen zijn er nu Levensportretten die voor kinderen en kleinkinderen een beeld bewaren. Ook zie ik dat het werkt als balsem voor de ziel. Het leidt tot zelfacceptatie, het brengt op een bepaalde manier vrede. Ik ben er nog altijd erg blij mee.'
Ria Mooren, 48 jaar, 's-Hertogenbosch

Mijn liefste ten voeten uit
'Mijn man Ton Wiemers leed al aan een vasculaire dementie, toch wilde ik graag zijn levensproces in
taal laten vastleggen. Ton aarzelde, hij is bescheiden en door zijn geheugenproblemen was hij ook
bang om fouten te maken. Bij het eerste gesprek al werd Ton gerust gesteld, we voelden ons allebei
veilig bij Annemiek.
Aan de gesprekken met haar denk ik met veel dankbaarheid terug. Ton was al dementerend en het is heel bijzonder hoe Annemiek zijn leven nog zo uniek in kaart heeft gebracht. In zijn Levensportret komt Ton in zijn puurheid volkomen tot zijn recht.
Voor mij is het een godsgeschenk. Niet lang na de gesprekken is Ton opgenomen in een verpleeghuis. In moeilijke momenten lees ik zijn Levensportret. Dan hoor ik Ton weer aan Annemiek vertellen hoe hij zijn leven ten volle heeft geleefd: eigenzinnig en waarachtig. Mijn liefste ten voeten uit.'
Carla Ubbink, Amsterdam